Πώς είναι να έχεις φτερά και να μην μπορείς να πετάξεις γιατί οι άνθρωποι σε πιάνουν και σε κλείνουν σε κλουβιά;
Πώς είναι όταν αυτά τα φτερά ενώ πρώτα σε έκαναν να νιώθεις αέρινος, ανάλαφρος και ζωντανός, τώρα να σε κάνουν να νιώθεις βαρύς και μίζερος;
Πώς είναι να είσαι σύμβολο της ελευθερίας και ο ίδιος να είσαι καταδικασμένος να περάσεις τη ζωή σου σε συνθήκες αιχμαλωσίας;
Πώς είναι να γεννιέσαι για να επιβιώσεις, να κυνηγάς την τροφή σου, να ζευγαρώσεις, να χτίσεις τη φωλιά σου, να τραγουδάς τη ζωή και την ελευθερία, αλλά αντί για όλα αυτά να προορίζεσαι να είσαι ένα απλό διακοσμικό αντικείμενο που στολίζει μια αυλή ή ένα μπαλκόνι;
Πώς είναι να είχες πριν ολόκληρο τον ουρανό δικό σου, ενώ τώρα να έχεις μόνο μερικά κυβικά εκατοστά αέρα ίσα για να απλώσεις τις φτερούγες σου;
2 σχόλια:
Πόσο δίκιο έχεις...μου επιτρέπεις να αναπαράγω το ποστ σου στο μπλογκ μου, φυσικά με αναφορά στο δικό σου; Το βρίσκω καταπληκτικό μήνυμα.
Ευχαριστώ για την προσπάθεια να υπάρχει ακόμη μία φωνή εκεί έξω για αυτούς που δεν έχουν φωνή.
foxy
υγ. Πρόσθεσα το μπλογκ σου στα προτεινόμενα στο δικό μου.
Ευχαριστώ, είσαι ευπρόσδεκτη.
Ανάρτηση Σχολίου